فرق انتقال خون با حجامت و فصد انتقال خون روشى است كه توسط سرنگ ، خون از طريق رگ‌هاى وريد ( سياهرگ ) فرد به داخل كيسه‌ى مخصوص خون ريخته مىشود . اين خون ، خونى است كه در داخل كبد و كليه و قلب جريان دارد و خون به اصطلاح سالم و غذادار مىباشد كه از بدن فرد كشيده مىشود ، در نتيجه ، رسوبات آن در مويرگ‌ها باقى مىماند . اين روش خون‌گيرى از نقطه‌نظر درمانى چندان كارى انجام نمىدهد ، اما كمكى است نوع‌دوستانه براى درمان بسيارى از نيازمندان به خون كه ارزشمند است و قابل تقدير ، ولى كسانى كه به اين طريق خون مىدهند ، چون چهارصد و پنجاه تا پانصد سىسى ( نيم كيلوگرم ) خون از بدنشان خارج مىشود ، بدن با كمبود خون مواجه گرديده و مجبور است اين كمبود را با تغذيه از چربىهاى دور شكم جبران كند ، در نتيجه پهلوها كمى لاغر مىشود كه براى رژيم لاغرى روشى مناسب است . ديگر اينكه از يك تا پنج روز فرد احساس آرامش و سبكى مىنمايد ، ولى شخص خون‌دهنده به مدت دو هفته از نظر نيروى آميزش جنسى ضعيف مىشود . از اشكالات ديگر روش انتقال خون اين است كه عوامل بيمارىزاى خون‌دهنده به فرد ديگر انتقال پيدا مىكند . در مورد اين مسأله به صورت ديگر در كتاب « من لا يحضره الفقيه » روايت شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « براى بچه دايه‌ى احمق نگيريد كه شير دايه بر طفل اثر مىگذارد » و در جاى ديگر فرمود : « براى بچه دايه‌ى كور نگيريد ، كه شير او بر طفل تأثير خواهد گذاشت . » دقت شود ، شيرى كه تصفيه شده از بدن خارج مىشود ، اين‌گونه خصلت‌هاى فرد دايه را به نوزاد منتقل مىكند ، آيا در روش انتقال خون ، عوامل بيمارى و ويژگىهاى شخص را انتقال نمىدهد ؟ چگونه بعضى از بيمارىهاى ارثى از نسلى به نسل ديگر انتقال پيدا مىكند ؟ آيا در انتقال خون بيمارى ارثى از شخصى به شخص ديگر انتقال پيدا نمىكند ؟ همچنان‌كه طبع بعضى از افراد ، سوداوى و يا صفراوى است ، بخشى از اين طبع با انتقال خون به شخص ديگر منتقل خواهد شد و اگر بدن شخص در مقابل آن عامل بيمارى